| بارها او را در چنین شرایطی دیده بودیم ؛ لیكن این بار بیش از پیش درماندگی اش لخت و عیان می نمود. آخرین باری كه با همان كلاه چرم كهنه اش از پیش ما :می رفت، برگشته بود و به همسرم همان جملات همیشگی را تكرار میكرد مواظب باشید؛ بچه ها خبر دادن خیلی از ماها هنوز تحت تعقیبیم. باید حواسمون جمع باشه تا آبا از آسیاب بیفته. و این بار اضافه كرده بود: من سه چهار نفرو میذارم اطراف ساختمون تا اگه خدایی نكرده... میدونید كه چی میگم؛ ...هر لحظه احتمالش هست كه دوباره پیدامون كنن .و همسرم طبق معمول می خندید و با جملات كوتاه به او اطمینان می داد
همین دیروز دخترش آمده بود دم در. چند تا پیاز می خواست و با بغض میگفت این روزها حال پدرش بهتر شده، اما دكتر ها شدیداً ابراز نگرانی می كنند. دكترش میگوید معلوم نیست اگر روند بهبودی اش كامل شود، بتواند به زندگی عادی :برگردد. بعد همین طور كه كنار در ایستاده بود و گریه می كرد اضافه كرد من میدونم، اون بدون تشكیلات سرٌیش نمیتونه زندگی كنه. اون، اون اگه یه روز بفهمه همش دروغ بوده چی؟ ما به دكترش گفتیم قرص هاشو قطع كنه. به خاطر خودش... فقط به خاطر خودش... بهتره این فرصت باقیموندرو هم هر جوری میخواد .زندگی كنه. اون جوری كه فكر می كرده واقعیت داره
...اون اگه بفهمه همش خیالات بوده، ممكنه دیوونه بشه و من كه از گریه های دخترك به شدت متأثر بودم، به جنون اجتناب ناپذیر پدرش فكر . می كردم. او در هر حالت دیوانه بود |
